Junk Is Not Dead – Mieke Hut

In mijn werk laat ik het alledaagse anders zien. Ik werk met afval. Weggegooide of verloren voorwerpen, onderdelen, materialen voor eenmalig gebruik, zoals groente- en fruitnetjes, gevonden frisdrankblikjes, fietsbellen, doppen van bierflessen of tandpastatubes, deksels van make-upproducten. Achteloos afval als begin van een nieuwe vorm, een nieuw voorwerp.

Afval is magisch, heeft potentie, omdat ik daarmee van niets iets kan maken. Werken vanuit wat je vindt, tegenkomt – dat zet mijn verbeelding in beweging. En dat wat ik maak, zet anderen in beweging: veel mensen gooien bijvoorbeeld hun groente- en fruitnetjes niet meer weg, maar sparen ze voor mij. En zij zetten weer anderen aan om hetzelfde te doen. Zo is een netwerk ontstaan, waarin afval opeens waarde blijkt te hebben.

​

Simone de Beauvoir heeft, wat mij betreft, gelijk: wat je zegt ben jezelf: je daden, je handelingen laten zien wie je bent en waar je voor staat. Je vanzelfsprekende dagelijkse daden en handelingen worden daarmee minder vanzelfsprekend, minder vaststaand, ze worden veelzeggend en geven betekenis. Als je nadenkt over je eigen daden en hun gevolgen, zou je dan als vanzelf het dagelijks vanzelfsprekende anders gaan zien?

​

Wat mij bezighoudt is de relatie tussen de menselijke maat, het individu, en het mondiale milieuvraagstuk. De hedendaagse maatschappij en de vraag welke ruimte er is om als individu invloed te hebben; in die ruimte beweegt mijn werk zich. Menselijk gedrag, de gevolgen ervan, patronen, mechanismen en maatschappelijke normen – hoe verhouden die zich tot individuele keuzes? Doen je individuele daden in het grote geheel er wel of niet toe?